เครื่องยิงสปริง

แบบจำลอง: พลังงานที่เก็บในสปริง E = ½kL² (L = ความยาวแขน) กลายเป็นพลังงานจลน์ของลูกบอลทั้งหมด ½mv² ความเร็วตอนปล่อยจึงเป็น v = L√(k/m) ลูกบอลที่หนักกว่าได้พลังงานเท่าเดิมแต่เร็วน้อยกว่า หลังปล่อยเป็นการเคลื่อนที่แบบโพรเจกไทล์ภายใต้แรงโน้มถ่วง (ไม่คิดแรงต้านอากาศ)

ในแบบจำลอง แขนปล่อยลูกบอลทันทีที่ระดับพื้น (ความสูงตอนปล่อย 0 m) ภาพจึงวางเครื่องยิงไว้ในร่องยิงตื้น ๆ ให้ถ้วยที่ปลายแขนอยู่ระดับพื้นพอดีตอนปล่อย เครื่องยิงและลูกบอลไม่ได้วาดตามมาตราส่วน แต่แขนยาวขึ้นตามความยาวแขนที่ตั้ง และลูกบอลโตขึ้นตามมวล

ภาพ: ระยะทางและความสูงใช้มาตราส่วนเดียวกัน มุมในภาพจึงเป็นมุมจริง ลูกศรความเร็วใช้มาตราส่วนเดียวตลอดการบิน เส้นประแนวนอนและแนวตั้งคือส่วนประกอบ vx และ vy ลูกศรน้ำหนักบอกทิศเท่านั้น จุดบนเส้นทางห่างกันทุก 0.2 s